Horoskop urodzeniowy, czyli co mówią o Tobie data i godzina urodzenia

Horoskop, który czytasz rano w telefonie, pisany jest dla całego znaku zodiaku, czyli dla co dwunastej osoby. Horoskop urodzeniowy, nazywany też kosmogramem albo mapą urodzeniową, dotyczy tylko jednej chwili: minuty i miejsca, w których przyszłaś lub przyszedłeś na świat. To rysunek nieba widzianego z tego jednego punktu na Ziemi.

Na kole horoskopu zaznacza się dwanaście znaków zodiaku, położenie Słońca, Księżyca i planet od Merkurego po Plutona oraz punkty wyliczane z godziny urodzenia. Astrologia czyta te elementy jako opis temperamentu, potrzeb i sposobu reagowania, a nie jako scenariusz, który musi się wydarzyć.

Warto pamiętać o jednym: horoskop urodzeniowy nie zmienia się przez całe życie. Zmieniają się za to tranzyty, czyli bieżące ruchy planet, które astrologia zestawia z mapą urodzeniową. Z tego zestawienia powstają horoskopy osobiste na dzień, tydzień i miesiąc. Stronę o samym kosmogramie znajdziesz pod adresem horoskop urodzeniowy.

Z samej daty urodzenia da się ustalić bardzo dużo. Najważniejszy jest znak Słońca, ten sam, który podajesz, gdy ktoś pyta „spod jakiego jesteś znaku”. Słońce przechodzi przez każdy znak w przybliżeniu przez miesiąc, więc data wystarcza, z wyjątkiem dni na granicy znaków.

Data wyznacza też znaki, w których stały Merkury, Wenus i Mars, a także planety wolniejsze: Jowisz, Saturn, Uran, Neptun i Pluton. Te ostatnie zmieniają znak rzadko, dlatego opisują raczej całe pokolenia niż jedną osobę.

Księżyc to drugi najważniejszy element mapy. Opisuje emocje, potrzebę bezpieczeństwa i to, jak reagujesz, gdy nikt nie patrzy. W astrologii mówi się, że Słońce pokazuje, kim chcesz być, a Księżyc, czego potrzebujesz, żeby czuć się dobrze.

Księżyc porusza się szybko: zmienia znak mniej więcej co dwa i pół dnia. Oznacza to, że sama data zwykle wystarcza, by ustalić jego znak, ale jeśli urodziłaś się albo urodziłeś w dniu, w którym Księżyc przechodził do kolejnego znaku, potrzebna jest godzina. Bez niej odczyt zostaje przybliżony.

Księżyc w znakach ognia

emocje żywe i szybkie, potrzeba działania.

Księżyc w znakach ziemi

spokój przez rutynę, wygodę i konkret.

Księżyc w znakach powietrza

emocje przepracowywane rozmową i myśleniem.

Księżyc w znakach wody

głęboka wrażliwość i silna potrzeba bliskości.

Ascendent to znak zodiaku, który wschodził na wschodnim horyzoncie w chwili Twoich narodzin. W ciągu doby przez horyzont przechodzą wszystkie dwanaście znaków, więc ascendent zmienia się średnio co około dwie godziny. Dwie osoby urodzone tego samego dnia, ale rano i wieczorem, mają zwykle inny ascendent.

Astrologia łączy ascendent z pierwszym wrażeniem, stylem bycia i sposobem wchodzenia w nowe sytuacje. Bywa, że ktoś nie rozpoznaje się w opisie swojego znaku Słońca, a od razu rozpoznaje się w opisie ascendentu. To normalne: znak Słońca działa bardziej od środka, ascendent widać z zewnątrz.

Do policzenia ascendentu potrzebne są trzy dane:

• dokładna data urodzenia,
• godzina urodzenia, najlepiej z dokładnością do kilku minut,
• miejsce urodzenia, bo od szerokości i długości geograficznej zależy, który znak wschodził.

Godzinę najłatwiej znaleźć w odpisie aktu urodzenia albo w dokumentacji ze szpitala. Jeśli jej nie znasz, horoskop urodzeniowy nadal mówi dużo, tylko bez ascendentu i domów.

Godzina urodzenia pozwala też podzielić koło horoskopu na dwanaście domów. Każdy dom to obszar życia, a planety, które w nim stoją, pokazują, gdzie kierujesz najwięcej energii.

Na przykład Wenus w siódmym domu kieruje uwagę na partnerstwo, a Mars w dziesiątym na ambicje zawodowe. To opisy skłonności, a nie przepowiednie.

Najprostszy sposób, by zacząć czytać swoją mapę, to tak zwana wielka trójka: znak Słońca, znak Księżyca i ascendent. Trzy znaki razem mówią znacznie więcej niż jeden. Osoba z Słońcem w Lwie, Księżycem w Raku i ascendentem w Pannie może być jednocześnie serdeczna, bardzo wrażliwa i na pierwszy rzut oka powściągliwa.

Kolejny krok to aspekty, czyli kąty między planetami. Planety w koniunkcji działają razem, w opozycji ciągną w przeciwne strony, a w trygonie wspierają się nawzajem. To już bardziej zaawansowana warstwa, dobra do rozmowy z osobą, która zajmuje się astrologią.

Horoskop urodzeniowy przydaje się też w relacjach. Porównanie dwóch map pokazuje, gdzie para się uzupełnia, a gdzie może się ścierać. O tym piszemy w artykule horoskop partnerski, a zgodność konkretnych par znajdziesz w dziale zgodność znaków.

Mapa urodzeniowa jest stała, ale niebo nad nią wciąż się porusza. Astrologia nazywa bieżące położenia planet tranzytami i porównuje je z pozycjami z chwili narodzin. Gdy na przykład Wenus przechodzi przez znak, w którym stało Twoje Słońce, mówi się o dniach sprzyjających bliskości i przyjemnościom. Gdy Saturn zbliża się do ważnego punktu mapy, astrologia opisuje czas porządkowania i dojrzewania.

Z takich zestawień powstaje horoskop osobisty: nie dla całego znaku, lecz dla konkretnej daty urodzenia. Różni się od ogólnego horoskopu dla znaku tym, że bierze pod uwagę więcej niż samo Słońce. Tempo planet jest różne, więc różne są też skale czasu:

• Księżyc zmienia znak co dwa, trzy dni, dlatego nadaje ton pojedynczym dniom.
• Słońce, Merkury i Wenus pokazują klimat tygodni i miesięcy.
• Mars opisuje energię i tempo działania w okresach kilku tygodni.
• Jowisz i Saturn wyznaczają tematy trwające rok i dłużej.

Tranzyty, podobnie jak sama mapa, opisują nastroje i tematy, a nie konkretne zdarzenia. Dobrze czytać je jak prognozę pogody dla wnętrza: pomaga się przygotować, ale nie decyduje za Ciebie.